Dromen zonder dak

Foto- en storytellingproject over de dromen van dak- en thuisloze mensen

Met het project Dromen zonder dak willen we de  waardigheid van dak- en thuisloze mensen voor het voetlicht brengen.
We geven een ander beeld geven van de gestigmatiseerde dakloze, die niet voldoet aan de maatschappelijke norm van een ‘succesvol’, of ‘normaal’ leven.
Wij gaan voorbij dat stigma en verbeelden en beschrijven hun dromen, herinneringen, verlangens en hun passie. Daarmee laten we zien hoe mooi en waardig deze mensen zijn, en hoeveel levenskracht zij bezitten.
Het is een project van stichting Zona Luma en een samenwerking tussen Straat Consulaat Den Haag  en fotograaf/projectleider Peter van Beek.


Expositie Amare, Spuiplein, Den Haag. Van 12 t/m 30 januari 2026

SANNE

Ik werk als belangenbehartiger bij het Straat Consulaat.
Mijn werk is verbonden met mijn jeugd. Mijn vader had een alcoholverslaving.
Hij raakte dakloos en verbleef in de opvang in Amsterdam. Ik werd en voelde me vaak vergeten en in de puberteit zocht ik aandacht, ook op een negatieve manier.
Nu ik zelf moeder ben, raakt het werken met dakloze jongeren mij extra. Mijn grootste wens is dat mijn kinderen hun plek vinden in deze wereld. 

Minipodcast hier
DELAYLA

Kleurenexplosie en bloemenpracht, tegen het kitscherige aan.
Feestelijk. Uitbundig.
Veel mocht er op de foto,
in een bloemenzee vol kleur.
Zelf ingetogen, kwetsbaar, vrouwelijk.
Denkend over het leven.
Klassieke pose, ze is een mysterieus gedicht


ANDRÉ EN MONIKA

Een kind maken is makkelijk. maar het goede leven geven step by step….dat is moeilijk. Dromen zijn belangrijk. Ze beginnen in het hoofd, zonder dromen is er niks. Wij lopen in het leven samen. Goede tijden samen slechte tijden samen. En ik kan zeggen: nu is de beste tijd en misschien tot aan de dood....

Minipodcast hier




FLEUR

Van nul tot achttien groeide ik op in Leiden, in onveilige omstandigheden die diepe sporen nalieten. Op mijn zesde werd PTSS vastgesteld, kun je het je voorstellen, op m’n zesde. Wat ik meenam uit mijn jeugd is angst en eenzaamheid.

Luister hier verder naar haar verhaal.....

PIETER

Ik werkte 35 jaar in de vloeren, tot het misging. Opdrachten vielen weg, betalingen kwamen niet, mijn geld raakte op en langzaam verloor ik alles. Ik sliep eerst nog in hotels, later in een tent in het bos bij Madurodam. Dat was zwaar. Van een gelukkig gezinnetje werd ik een eenzame oude man. Het leven werd kil, eenzaam, onveilig. En ik schaamde me voor mijn zoon. Als vader wil je het beste voor je kind. Nu zie ik hem weer, na een lange tijd. Dat raakt me enorm.Pieters podcast