MIJN WERKWIJZE
Niet over mensen. Met mensen.
Een goed verhaal begint voor mij niet bij de camera, maar bij contact.
Veel van mijn werk speelt zich af in werelden waar je niet zomaar binnenkomt. Armoede, dakloosheid, zorg, uitsluiting, ouder worden of leven aan de rand van de samenleving. Daar kun je niet binnenstappen, een paar foto’s maken en weer vertrekken.
Ik neem tijd. Luister. Bouw vertrouwen op. En zoek samen met mensen naar een vorm waarin zij zichzelf herkennen.
De mensen om wie het gaat zijn daarbij niet alleen onderwerp, maar deelnemer en waar mogelijk mede-maker.
Photovoice: de leefwereld van binnenuit
In verschillende projecten werk ik met principes uit de Photovoice-methode. Daarbij krijgen deelnemers zelf een camera en leggen zij vast wat voor hen belangrijk is: hun dagelijks leven, obstakels, kracht, dromen en dingen die voor een buitenstaander vaak onzichtbaar blijven.De foto is vervolgens geen eindpunt, maar het begin van een gesprek.
Wat zien we? Wat betekent dit beeld? Wat zegt het over iemands leven — en wat zouden beleidsmakers, professionals of bestuurders hiervan moeten weten?
Zo ontstaat een ander perspectief. Niet alleen praten óver mensen, maar hun kennis en ervaring onderdeel maken van het verhaal.
Van werkelijkheid naar verbeelding
Naast de werkelijkheid zoek ik bewust naar wat iemand méér is dan zijn situatie of dossier.Daarom werk ik in veel projecten met een zelfontwikkelde vorm waarin gesprek, documentaire fotografie en een geënsceneerde passiefoto samenkomen. We praten over wat iemand bezighoudt, waar kracht zit en waar iemand van droomt. Vervolgens bedenken en maken we samen een beeld waarin die andere kant zichtbaar wordt.
Dat levert soms verrassende, uitbundige of ontroerende beelden op. En vrijwel altijd een ander gesprek.
Iemand die wordt gezien als dakloze, patiënt, vluchteling of oudere wordt weer zichtbaar als mens.
Van verhaal naar maatschappelijke impact
Mijn werk stopt niet bij een mooie fotoserie.Fotografie kan worden gecombineerd met interviews, film, podcasts, soundscapes, persoonlijke teksten, exposities, publicaties, bijeenkomsten en gesprekken met professionals of beleidsmakers.
Daardoor kunnen persoonlijke verhalen een brug slaan tussen leefwereld en systeemwereld.
Voor gemeenten, maatschappelijke organisaties, zorginstellingen en bedrijven kan zo’n project bijdragen aan participatie, bewustwording, beeldvorming en dialoog. Maar voor mij begint het altijd op dezelfde plek:
bij de mens tegenover me.